Word gratis lid van DPR en registreer hier:
Kopfkino
Tucker The man and his dream
(h o o f d f i l m)
Voorprogramma:
Pieter Vos (75B)
Maandag 6 september
Cinerama
Westblaak 18.
Aanvang: 19:00 uur
Toegang leden 5 euro.
Reserveren vanaf heden 4115300
Toegang alleen voor leden van Kopfkino, de filmclub van Designplatform Rotterdam.
Wordt Lid..!
DpfR-nieuwsbrief met uitnodigingen voor onze events.
Nog niet in ons mailbestand? klik hier voor registratie.
-
Zichtbaar Creatief in Rotterdam
.jpg)
THEMA: 'Visibly Creative in Rotterdam'
lees meer >
Erik Braun schreef het essay -klik hier voor de pdf . Een genummerd exemplaar kunt u ontvangen via een verzoekje aan mail@dpfr.nl
Arminius was het toneel op de -eerste ooit- zaterdagavondsessie onder de titel: 'Zichtbaar creatief in Rotterdam'. Debatavond over de rol van de creatieve industrie in Europese steden. Dit programma werd ontwikkeld binnen de setting van de in Rotterdam neergestreken European Design Awards 2010. Fotoreportage hier.
Klik hieronder voor een verslag. -
Pressure Cooker
.jpg)
THEMA: ‘Het Havenbeeld’. Deze eerste presure cookersessie vond plaats op maandag 29 maart 2010 met als onderwerp kunst, design en een technologisch kenniscentrum rond het plan voor een op te richten stalen beeld van 24 meter hoog dat een wuivende havenarbeider voorstelt. In de volksmond nu al 'Stalen Robbie' genoemd. Bekijk de fotoreportage hier.
lees meer > -
Gratis Tanken #3
THEMA: 'Het Gloeilampverbod' vond plaats als derde in de reeks 'Gratis Tanken' op 15 maart 2010 op een speciale locatie, bij TOEN verlichting in de Pannekoekstraat. Een verslag over deze gedenkwaardig verlichtende sessie verschijnt hier binnenkort.
lees meer > -
Vlagplantsessie #11
lees meer >.jpg)
GRAPHIC DESIGN. Het geschreven verslag van Vlagplantsessie #10 van 15 december 2009 vindt u hier. Alsmede een pdf van de text van het essay. Fotoverslag hiero. -
Vlagplantsessie #10
SOCIAL MEDIA. Het aangenaam korte verslag van 14 december vindt u hier. Het fotoverslag kunt u -in kleur (!)- bewonderen door op de hierbovenstaande afbeelding van de cover van het essay klikken. Een pdf van dit essay hier.
lees meer > -
Gratis Tanken #2
lees meer >
THEMA: ‘Rotterdam Designprijs 2009’
Het tweede door Uw Platform georganiseerd rondetafelgesprek onder de titel 'Gratis Tanken' met deelnemers uit diverse werelden: ontwerpers, industriëlen, wetenschappers, politici, journalisten, beleidsmakers. Deze tweede sessie vond plaats op 12 oktober 2009 in de Espressobar van Museum Boijmans van Beuningen.
Het videoverslag vindt u hier. -
Vlagplantsessie #9
HET GETEMDE HUISDIER. Peter Kattenberg schreef het zesde essay in onze serie uitgaves, dit keer ter gelegenheid van de Vlagplantsessie van 11 juni 2009: 'De Status van Interieur-architectuur'. U kunt een exemplaar aanvragen bij mail@dpfr.nl
Voor het fotoverslag: hier -
Vlagplantsessie #8
ONTWORPEN ONDERHOUD. Gerbrand Bas, directeur van Designlink, is de auteur van het vijfde essay in onze reeks publicaties die het continue debat ondersteunen. Aandacht voor een -nog- niet bijzonder populair fenomeen namelijk de kwaliteit van het ontwerp in relatie tot het onderhoud: product life cycle management. Gratis te bestellen: mail@dpfr.nl
lees meer >
Fotoverslag klik hier
Verslag van de Vlagplantsessie in Ahoy: -
Vlagplantsessie #7
DESIGN IN DE ROTTERDAMSE INFRASTRUCTUUR. Dr. Erik Braun van de Erasmus Universiteit schreef het essay 'Creatief omgaan met de creatieve economie!' dat verscheen op 31 maart 2009 (fotolink) Gratis te bestellen via mail@dpfr.nl.
lees meer > -
Vlagplantsessie #6
DESIGN EN DUURZAAMHEID. Het begeleidend essay 'Sustainability by Design – op weg naar het nieuwe Rotterdam?' werd geschreven door Han Brezet. hoogleraar design for sustainability aan de TU Delft en verscheen op 1 december 2008. U kunt -kosteloos- exemplaren bestellen door een email aan mail@dpfr.nl .Fotoverslag van Vlagplantsessie #6
lees meer > -
Gratis Tanken #1
Het eerste door ons georganiseerd rondetafelgesprek onder de titel 'Gratis Tanken' met deelnemers uit verschillende werelden: ontwerpers, industriëlen, wetenschappers, politici, journalisten, beleidsmakers. Woensdag 15 oktober 2008 met als thema van de avond: ‘Duurzaamheid in de Rotterdamse scheepsbouw’.
lees meer > -
Publieksdebat #1
PUBLIEK ONTWERP. Dit debat werd gehouden op 24 september 2008 in De Unie. Fotoreportage hier.
De prachtuitgave van het essay 'Wég met de publieke ruimte' van Timo de RIjk kunt u bestellen via mail@dpfr.nl
lees meer > -
Vlagplantsessie #5
lees meer >
DESIGN EN DE KUNSTHANDEL. Ons eerste essay. Geschreven door Louise Schouwenberg. Nederlandse ontwerpers doen het goed in de wereld en een aanzienlijk deel van die ontwerpers woont en werkt in Rotterdam. Een discussie over de groeiende rol van marktwerking is dus alleszins op zijn plaats in Rotterdam. Gratis verkrijgbaar: mail@dpfr.nl -
Vlagplantsessie #4
016(1).jpg)
CHINA. Wat hebben Rotterdamse designers aan China? Is China slechts interessant om onze prototypes of producten goedkoop te laten fabriceren? Of is het juist andersom: is China een interessante bron van inspiratie voor onze eigen ontwerppraktijk? Kunnen Rotterdamse designers geld verdienen in China? Hoe doen onze ontwerpers het daar?
lees meer > -
Vlagplantsessie #3
(1).jpg)
CONTEMPORAINE ONDERSTROMEN. Wat kan een designplatform leren van, en doen voor, contemporaine onderstromen?Vandaag praten we over eigentijdse voorbeelden van creatieve bedrijvigheid. Er zijn 5 jonge, representatieve sprekers bereid gevonden om hun bedrijven en ideeën te presenteren.
lees meer > -
Vlagplantsessie #2
(1).jpg)
MASTERS. Welke positie kunnen de topontwerpers, de ‘masters’, en het onderwijs innemen binnen het op te richten designplatform? Aan de genodigde sprekers en andere aanwezigen wordt gevraagd zich uit te spreken over deze vraag en over de vraag of zij een rol zien weggelegd voor topontwerpers in het onderwijs.
lees meer > -
Vlagplantsessie #1
DESIGN TO BUSINESS. Deze eerste avond staat in het teken van design en bedrijfsleven. Er werken veel ontwerpers in Rotterdam. We willen weten wat hun betekenis voor de stad is, en of er eigenlijk een relatie bestaat tussen ‘de stad’ en de ontwerpers.
lees meer >
Vlagplantsessie #2
.jpg)
XX
'MASTERS'
X
Verslag van Vlagplantsessie #2, donderdag 8 maart 2007 om 19.00 uur in Studio Makkink + Bey, Nikkelstraat 40, Rotterdam
Het thema van de tweede vlagplantsessie is: Masters. Welke positie kunnen de topontwerpers, de ‘masters’ en het onderwijs innemen binnen het op te richten designplatform? Aan de genodigde sprekers en andere aanwezigen wordt gevraagd zich uit te spreken over deze vraag, en over de vraag of zij een rol zien weggelegd voor topontwerpers in het onderwijs.
Willem Kars en Lucas Verweij leiden de avond in. De gekozen locatie Studio Bey en Makkink, is interessant, omdat het een broedplaats van talent is, waar topontwerpers samenwerken met stagiaires en hun kennis op die manier delen. Het uitgangspunt voor dit thema wordt gevormd door 2 constateringen: er is enorm veel ontwerptalent in de stad, en er wordt niets mee gedaan. Is dat waar? Zo ja, wat zou er dan mee moeten gebeuren? En kun je een Rotterdams model bedenken voor kennisoverdracht?
De avond is opgezet in samenwerking met Proef Eetontwerp en Nuits Blanches.
Vijf sprekers zijn uitgenodigd om een presentatie te houden:
1. Aad Krol is in 1999 samen met Saskia Copper begonnen met VIVID Vormgeving. VIVID organiseert 6 tentoonstellingen per jaar over Nederlandse vormgeving. Die keus is voortgekomen uit het feit dat er hier enerzijds veel talent voorhanden is, en anderzijds omdat het de organisatie eenvoudiger en goedkoper maakt dan wanneer je internationaal wil werken. Later heeft hij een website ontwikkeld, die steeds belangrijker wordt, ook als educatief instrument. VIVID laat zien wat er in Nederland actueel is, zowel op het gebied van industriële vormgeving als bij de meer autonome ontwerpers en grafisch ontwerp. VIVID heeft een educatief aanbod voor scholieren en voor studenten van de Willem de Kooning Academie. Aad is zelf actief geweest in het onderwijs, dus die combinatie ligt hem goed. De ontwerpers die zich bij VIVID presenteren krijgen vaak veel aandacht in de pers, en dat vergroot hun naamsbekendheid, maar Krol heeft geen idee of ze ook meer verkopen na een tentoonstelling. Hij vermoedt eigenlijk van niet. Bij VIVID kan hij helaas alleen tonen wat nieuw op de markt is, de link naar geschiedenis ontbreekt. Krol is van mening dat er wel een plek voor vormgeving in de stad moet komen, want voor design zijn er relatief podia. Voor architectuur veel meer, aldus Krol. Maar tegelijk is hij wat huiverig voor de bureaucratische kanten die daar onvermijdelijk bijhoren. Bovendien signaleert hij goede initiatieven elders in het land (Den Haag, Eindhoven) en vindt het lastig om iets te bedenken dat Rotterdam daar nog aan toe kan voegen. Als er een platform komt, moet het kwalitatief hoogwaardig kunnen werken, anders is het nutteloos.
Krol herinnert de aanwezigen tot slot aan de herrijzenis van de Designprijs Rotterdam, waar nog tot 23 maart voor kan worden ingeschreven.
Willem Kars en Lucas Verweij leiden de avond in. De gekozen locatie Studio Bey en Makkink, is interessant, omdat het een broedplaats van talent is, waar topontwerpers samenwerken met stagiaires en hun kennis op die manier delen. Het uitgangspunt voor dit thema wordt gevormd door 2 constateringen: er is enorm veel ontwerptalent in de stad, en er wordt niets mee gedaan. Is dat waar? Zo ja, wat zou er dan mee moeten gebeuren? En kun je een Rotterdams model bedenken voor kennisoverdracht?
De avond is opgezet in samenwerking met Proef Eetontwerp en Nuits Blanches.
Vijf sprekers zijn uitgenodigd om een presentatie te houden:
1. Aad Krol is in 1999 samen met Saskia Copper begonnen met VIVID Vormgeving. VIVID organiseert 6 tentoonstellingen per jaar over Nederlandse vormgeving. Die keus is voortgekomen uit het feit dat er hier enerzijds veel talent voorhanden is, en anderzijds omdat het de organisatie eenvoudiger en goedkoper maakt dan wanneer je internationaal wil werken. Later heeft hij een website ontwikkeld, die steeds belangrijker wordt, ook als educatief instrument. VIVID laat zien wat er in Nederland actueel is, zowel op het gebied van industriële vormgeving als bij de meer autonome ontwerpers en grafisch ontwerp. VIVID heeft een educatief aanbod voor scholieren en voor studenten van de Willem de Kooning Academie. Aad is zelf actief geweest in het onderwijs, dus die combinatie ligt hem goed. De ontwerpers die zich bij VIVID presenteren krijgen vaak veel aandacht in de pers, en dat vergroot hun naamsbekendheid, maar Krol heeft geen idee of ze ook meer verkopen na een tentoonstelling. Hij vermoedt eigenlijk van niet. Bij VIVID kan hij helaas alleen tonen wat nieuw op de markt is, de link naar geschiedenis ontbreekt. Krol is van mening dat er wel een plek voor vormgeving in de stad moet komen, want voor design zijn er relatief podia. Voor architectuur veel meer, aldus Krol. Maar tegelijk is hij wat huiverig voor de bureaucratische kanten die daar onvermijdelijk bijhoren. Bovendien signaleert hij goede initiatieven elders in het land (Den Haag, Eindhoven) en vindt het lastig om iets te bedenken dat Rotterdam daar nog aan toe kan voegen. Als er een platform komt, moet het kwalitatief hoogwaardig kunnen werken, anders is het nutteloos.
Krol herinnert de aanwezigen tot slot aan de herrijzenis van de Designprijs Rotterdam, waar nog tot 23 maart voor kan worden ingeschreven.
2. Gilian Schrofer heeft – na een carrière in de horeca en bij ontwerpbureau Concrete- sinds 2005 een nieuw bedrijf: Concern. Concern is ontwerpbureau en praktijkopleiding voor vormgeving in één. Concern is opgericht vanuit de gedachte dat het kunstvakonderwijs niet aansluit bij de praktijk. Wat het onderwijs vooral mist is het aanleren van zelfstandig en autonoom denken en werken. Een goede vormgever moet in Schrofers optiek denken als een zelfstandige, en bij voorkeur ook werken als een zelfstandige. Een dienstverband is voor ontwerpers niet ideaal, maar ook personeel in dienst hebben is geen na te streven optie. Hij is nu op kleine schaal gestart met zijn eigen opleiding en hoopt in september 2007 een schaalsprong te kunnen maken. Hij neemt waar dat de eerste lichting studenten, die al enkele jaren in de praktijk actief is, goed functioneert. Schrofer ziet het vooral als een voorbereiding op de werkpraktijk, met alle administratieve en zakelijke beslommeringen van dien. Hij werkt met thema’s die in echte projecten een rol spelen en overstijgt daarmee het theoretiseren. De vraag is nu of hij ook een officiële erkenning als opleiding ambieert. In dat geval is er een erkend diploma te halen, zullen meer studenten toestromen en is het gemakkelijker zaken doen met banken. Daarvoor is een accreditatie nodig. Schrofer positioneert desgevraagd het Berlage Instituut als een ouderwets model voor een masteropleiding. Sommigen zien zijn werkwijze als een stage, maar zelf is hij van mening dat het meer is dan dat. Hij leert de studenten zich te verplaatsen in de opdrachtgever. Dat gebeurt in echte contacten met echte opdrachtgevers.
3. Hella Jongerius opent met de opmerking dat ze in Rotterdam nog nooit in het openbaar over haar werk gesproken heeft, iets wat ze overal ter wereld wel doet, en dat deze avond daarom alleen al bijzonder is. Haar geschiedenis in Rotterdam begon in 1993, toen ze zich hier vestigde omdat de stad bij haar karakter past. Inmiddels heeft ze een prachtig pand aan de Eendrachtsweg, het voormalig huis Brenninkmeijer, en 5 medewerkers in dienst. Na 10 jaar zonder opdrachtgevers gewerkt te hebben werkt ze nu voornamelijk in opdracht van buitenlandse bedrijven (Ikea, Vitra). Koninklijke Tichelaar Makkum is haar enige Nederlandse opdrachtgever. Ze is nu een zogenaamd auteur-ontwerper met een ‘boutique studio’, zoals dat in de VS genoemd wordt. Jongerius signaleert dat er te weinig auteur-ontwerpers voor bedrijven werken. Jongerius denkt er daarom over om samen met Lucas Verweij en andere professionals een praktijkschool op te richten voor jonge ontwerpers. Ze heeft al enkele opdrachtgevers/klanten bereid gevonden hierin te investeren, dus geld, een geschikt pand en geschikte docenten vormen geen probleem. Ze heeft alleen tijd nodig om te onderzoeken op welke manier dit idee in de praktijk gerealiseerd kan worden. Ze ziet zichzelf niet als degene die lessen verzorgt of begeleidt, daar moet een vaste staf voor zijn, maar ze zou wel nauwlettend in de gaten willen houden wat er gebeurt. De opleiding moet een laboratoriumachtige setting krijgen, waarin sprake is van meester-gezel-verhoudingen. De studenten moeten strategisch inzicht ontwikkelen en het vak leren. De bestaande opleidingen schieten in dit opzicht tekort, aldus Hella. Een belemmering voor de uitvoering van de plannen vormt de benodigde accreditatie.
Richard Ouwerkerk nodigt Hella en haar mede-initiatiefnemers uit om dit plan binnen de setting van de Willem de Kooning academie op te zetten, maar daarop wordt niet gereageerd.
4. Richard Hutten geeft les in Zwitserland en Korea. Er is onlangs een nieuw boek over zijn werk verschenen en hij heeft in juni een tentoonstelling in de Kunsthal.
In Korea is hij bezig met de oprichting van een nieuwe opleiding. Bijzonder opmerkelijk is dat er in Korea jaarlijks 32.000 ontwerpers afstuderen: aantallen die voor Nederlandse begrippen onvoorstelbaar zijn. Bovendien zijn deze ontwerpers in het westen onzichtbaar. Hutten ziet een vruchtbaar klimaat voor vormgeving in Azië, en als hij geen kinderen in Rotterdam op school zou hebben en niet in Rotterdam zou wonen (de enige stad in Nederland, in zijn optiek) zou hij wellicht naar Azië vertrekken.Hij ziet met genoegen iets meer belangstelling voor Rotterdamse vormgeving ontstaan, ondermeer in de tentoonstelling ‘400 jaar ontwerpen in Rotterdam’ in het Historisch Museum. Hutten stelt dat het vak van ontwerper 20 jaar geleden nog gewoon een vak was. Nu is het erg sexy om ontwerper te zijn, maar er is slechts een kleine groep die er in slaagt om stand te houden als auteur-ontwerper. Hij heeft nu 2 (buitenlandse) ontwerpers in dienst, die door hem zelf worden opgeleid om in grotere structuren te kunnen werken. Het is goed om het vak te leren van een bekende, erkende ontwerper, aldus Hutten.
Vanuit het publiek komt de vraag of de ‘prima donna’s’ wel de ‘niet-prima donna’s’ moeten opleiden. Lucas Verweij meent dat het concept van de auteur-ontwerper op z’n retour is. Het vak is aan verandering toe en die verandering moet zichtbaar worden in het onderwijs. Een opleiding aan een academie van 4 jaar is onvoldoende om die vernieuwing aan studenten mee te geven. Hij constateert een ‘gat’ tussen de kunstvakopleidingen, waar in zijn optiek geen heldere visie op het vak aanwezig is, en de masteropleidingen, waar vooral auteursdesign en visie centraal staan, maar nauwelijks een vak wordt geleerd. Verweij is van mening dat alleen een combinatie van beide kan lijden tot een goed resultaat: een grote diversiteit aan gespecialiseerde ontwerpers.
Een designplatform moet een opleidingsafdeling hebben, omdat die de noodzakelijke dynamiek inbrengt in een anders mogelijk te star instituut. Er moet geleefd en geleerd kunnen worden, dus het platform moet ook een plek voor ontmoeting en gezelligheid zijn.
Er ontstaat tijdens het gesprek dat hierop volgt geen gedeelde visie op de ideale masteropleiding.
5. Jurgen Bey, de gastheer van de avond, stelt ‘geschoolde schoonheid’ tegenover ‘gebruiksontwerp’ - alles wat je in de keuken thuis gebruikt, bijvoorbeeld. Bey is van mening dat scholing nooit gelijk mag zijn aan bedrijfsvoering, want als student moet je vooral leren en je kunnen verdiepen in je onderwerp. Dat kan niet als je als student met allerlei zakelijke beslommeringen geconfronteerd wordt en in een bedrijfsmatige situatie moet werken. Tijd en ruimte in de studietijd staat garant voor kwaliteit, aldus Bey. Rotterdam is een stad met gaten, die niet eens zo gastvrij is voor ontwerpers als vaak wordt gedacht, maar die wel over ruimte beschikt. Ruimte is het allerbelangrijkste criterium voor jonge ontwerpers om zich ergens te vestigen. Als uitgangspunt voor een designplatform hanteert Bey de gedachte dat de oprichters wel precies moeten weten welk doel ze met het platform willen bereiken, maar absoluut niet van te voren hoeven te weten op welke manier ze dat doel gaan bereiken. Juist in die onbekende route ziet hij de kwaliteit van zo’n platform. Denkend over het onderwijs ziet hij bij voorkeur een scala aan gespecialiseerde kleine masteropleidingen ontstaan, die afgestemd zijn op de diversiteit aan wensen bij studenten en bedrijven. Voor (beginnende) ontwerpers is het uitermate belangrijk om waardering te krijgen voor hun werk. De mogelijkheid daartoe moet geïncorporeerd worden in een masteropleiding. Wanneer ontwerpers met grote namen een student een compliment geven, is dat een veel grotere stimulans voor een student dan een enorme hoeveelheid studie. Jurgen Bey is een verklaard voorstander van zaken die langzaam en organisch groeien. Een klein initiatief als begin, dat langzaam uit kan groeien tot iets groots en belangrijks, dat is ook de beste manier om tegen een designplatform aan te kijken. ‘Amateurisme bevordert de kwaliteit’, aldus Bey. Wanneer mensen iets echt belangrijk vinden en er hun passie in vinden, biedt dat kansen om tot werkelijke bloei te komen en iets bijzonders te worden. Professionalisme leidt daarentegen vaak tot saaie, lelijke en massale resultaten.
Na deze laatste aangekondigde presentatie en enige verwarrende discussie wordt de avond rond 23.15 uur officieel afgerond terwijl informeel de presentaties gewoon doorgaan….
3. Hella Jongerius opent met de opmerking dat ze in Rotterdam nog nooit in het openbaar over haar werk gesproken heeft, iets wat ze overal ter wereld wel doet, en dat deze avond daarom alleen al bijzonder is. Haar geschiedenis in Rotterdam begon in 1993, toen ze zich hier vestigde omdat de stad bij haar karakter past. Inmiddels heeft ze een prachtig pand aan de Eendrachtsweg, het voormalig huis Brenninkmeijer, en 5 medewerkers in dienst. Na 10 jaar zonder opdrachtgevers gewerkt te hebben werkt ze nu voornamelijk in opdracht van buitenlandse bedrijven (Ikea, Vitra). Koninklijke Tichelaar Makkum is haar enige Nederlandse opdrachtgever. Ze is nu een zogenaamd auteur-ontwerper met een ‘boutique studio’, zoals dat in de VS genoemd wordt. Jongerius signaleert dat er te weinig auteur-ontwerpers voor bedrijven werken. Jongerius denkt er daarom over om samen met Lucas Verweij en andere professionals een praktijkschool op te richten voor jonge ontwerpers. Ze heeft al enkele opdrachtgevers/klanten bereid gevonden hierin te investeren, dus geld, een geschikt pand en geschikte docenten vormen geen probleem. Ze heeft alleen tijd nodig om te onderzoeken op welke manier dit idee in de praktijk gerealiseerd kan worden. Ze ziet zichzelf niet als degene die lessen verzorgt of begeleidt, daar moet een vaste staf voor zijn, maar ze zou wel nauwlettend in de gaten willen houden wat er gebeurt. De opleiding moet een laboratoriumachtige setting krijgen, waarin sprake is van meester-gezel-verhoudingen. De studenten moeten strategisch inzicht ontwikkelen en het vak leren. De bestaande opleidingen schieten in dit opzicht tekort, aldus Hella. Een belemmering voor de uitvoering van de plannen vormt de benodigde accreditatie.
Richard Ouwerkerk nodigt Hella en haar mede-initiatiefnemers uit om dit plan binnen de setting van de Willem de Kooning academie op te zetten, maar daarop wordt niet gereageerd.
4. Richard Hutten geeft les in Zwitserland en Korea. Er is onlangs een nieuw boek over zijn werk verschenen en hij heeft in juni een tentoonstelling in de Kunsthal.
In Korea is hij bezig met de oprichting van een nieuwe opleiding. Bijzonder opmerkelijk is dat er in Korea jaarlijks 32.000 ontwerpers afstuderen: aantallen die voor Nederlandse begrippen onvoorstelbaar zijn. Bovendien zijn deze ontwerpers in het westen onzichtbaar. Hutten ziet een vruchtbaar klimaat voor vormgeving in Azië, en als hij geen kinderen in Rotterdam op school zou hebben en niet in Rotterdam zou wonen (de enige stad in Nederland, in zijn optiek) zou hij wellicht naar Azië vertrekken.Hij ziet met genoegen iets meer belangstelling voor Rotterdamse vormgeving ontstaan, ondermeer in de tentoonstelling ‘400 jaar ontwerpen in Rotterdam’ in het Historisch Museum. Hutten stelt dat het vak van ontwerper 20 jaar geleden nog gewoon een vak was. Nu is het erg sexy om ontwerper te zijn, maar er is slechts een kleine groep die er in slaagt om stand te houden als auteur-ontwerper. Hij heeft nu 2 (buitenlandse) ontwerpers in dienst, die door hem zelf worden opgeleid om in grotere structuren te kunnen werken. Het is goed om het vak te leren van een bekende, erkende ontwerper, aldus Hutten.
Vanuit het publiek komt de vraag of de ‘prima donna’s’ wel de ‘niet-prima donna’s’ moeten opleiden. Lucas Verweij meent dat het concept van de auteur-ontwerper op z’n retour is. Het vak is aan verandering toe en die verandering moet zichtbaar worden in het onderwijs. Een opleiding aan een academie van 4 jaar is onvoldoende om die vernieuwing aan studenten mee te geven. Hij constateert een ‘gat’ tussen de kunstvakopleidingen, waar in zijn optiek geen heldere visie op het vak aanwezig is, en de masteropleidingen, waar vooral auteursdesign en visie centraal staan, maar nauwelijks een vak wordt geleerd. Verweij is van mening dat alleen een combinatie van beide kan lijden tot een goed resultaat: een grote diversiteit aan gespecialiseerde ontwerpers.
Een designplatform moet een opleidingsafdeling hebben, omdat die de noodzakelijke dynamiek inbrengt in een anders mogelijk te star instituut. Er moet geleefd en geleerd kunnen worden, dus het platform moet ook een plek voor ontmoeting en gezelligheid zijn.
Er ontstaat tijdens het gesprek dat hierop volgt geen gedeelde visie op de ideale masteropleiding.
5. Jurgen Bey, de gastheer van de avond, stelt ‘geschoolde schoonheid’ tegenover ‘gebruiksontwerp’ - alles wat je in de keuken thuis gebruikt, bijvoorbeeld. Bey is van mening dat scholing nooit gelijk mag zijn aan bedrijfsvoering, want als student moet je vooral leren en je kunnen verdiepen in je onderwerp. Dat kan niet als je als student met allerlei zakelijke beslommeringen geconfronteerd wordt en in een bedrijfsmatige situatie moet werken. Tijd en ruimte in de studietijd staat garant voor kwaliteit, aldus Bey. Rotterdam is een stad met gaten, die niet eens zo gastvrij is voor ontwerpers als vaak wordt gedacht, maar die wel over ruimte beschikt. Ruimte is het allerbelangrijkste criterium voor jonge ontwerpers om zich ergens te vestigen. Als uitgangspunt voor een designplatform hanteert Bey de gedachte dat de oprichters wel precies moeten weten welk doel ze met het platform willen bereiken, maar absoluut niet van te voren hoeven te weten op welke manier ze dat doel gaan bereiken. Juist in die onbekende route ziet hij de kwaliteit van zo’n platform. Denkend over het onderwijs ziet hij bij voorkeur een scala aan gespecialiseerde kleine masteropleidingen ontstaan, die afgestemd zijn op de diversiteit aan wensen bij studenten en bedrijven. Voor (beginnende) ontwerpers is het uitermate belangrijk om waardering te krijgen voor hun werk. De mogelijkheid daartoe moet geïncorporeerd worden in een masteropleiding. Wanneer ontwerpers met grote namen een student een compliment geven, is dat een veel grotere stimulans voor een student dan een enorme hoeveelheid studie. Jurgen Bey is een verklaard voorstander van zaken die langzaam en organisch groeien. Een klein initiatief als begin, dat langzaam uit kan groeien tot iets groots en belangrijks, dat is ook de beste manier om tegen een designplatform aan te kijken. ‘Amateurisme bevordert de kwaliteit’, aldus Bey. Wanneer mensen iets echt belangrijk vinden en er hun passie in vinden, biedt dat kansen om tot werkelijke bloei te komen en iets bijzonders te worden. Professionalisme leidt daarentegen vaak tot saaie, lelijke en massale resultaten.
Na deze laatste aangekondigde presentatie en enige verwarrende discussie wordt de avond rond 23.15 uur officieel afgerond terwijl informeel de presentaties gewoon doorgaan….
Verslag: Paulette Verbist, RRKC